27mrt 19Overlijdensbericht Prof. Dr. Em. José Ramet

Waarde collega,

Zwaar aangeslagen melden wij het overlijden van onze collega, mentor en vriend Prof. Dr. Em. José Ramet.

Professor Ramet was de grondlegger van de Intensieve Zorg Kinderen in het UZ Brussel (toen nog “AZ-VUB”).

Hij startte de afdeling “IZ 12” in 1985 met één bed voor een kritisch ziek of gewond kind als assistent-kinderarts onder leiding van Dr Liliane Sacré-Smits, met als overkoepelende diensthoofd Pediatrie Professor Helmut Loeb. Als hoofdverpleegkundige zorgde de heer Marc Segers dat deze kinderen mede verzorgd werden door verpleegkundigen van IZ-volwassenen, NICU, en de Spoedgevallendienst, en een aantal van hen - Veronique Jones, Monique Denijs, Danny Deldime en Linda Mertens - zijn vandaag nog altijd werkzaam op IZ 12. Zij werden vervoegd in die prille dagen door Ingrid Maervoet, Françoise Martens, Benny Van Loock, Greet Vandercappellen, Gitta Moriaux, Geert Liessens, Ann De Bisschop, Carine Machtelinckx, en intussen volgden nog veel meer collega’s. Rond diezelfde tijd werd in de Spoedgevallendienst onder leiding van Professor Luc Corne door kinderarts Dr Michèle Verboven eveneens één kamertje ingericht om kinderen in spoed op te vangen.

In 1991 volgde Professor José Ramet dr Sacré-Smits op als verantwoordelijk arts, en breidde de Kinderintensieve uit tot 6 bedden (op de locatie waar deze tot vandaag nog steeds actief is). De afdeling werd structureel ondergebracht bij Intensieve Geneeskunde, onder leiding van Prof. Dr. Em Luc Huyghens. De heer Dirk Danschutter volgde de heer Marc Segers op als hoofdverpleegkundige. Rond diezelfde tijd werd de “spoed pediatrie uitgebreid naar 6 posities, met Prof. Dr. Said Idrissi als verantwoordelijke arts en Vera Van Mulders als adjunct hoofdverpleegkundige. Er werden toen de eerste kiemen gelegd voor een beginnende samenwerking rondom het ernstig zieke of gewonde kind.

In de jaren ‘90 draait de afdeling IZ 12 op volle toeren met overbezetting in de wintermaanden: er liggen soms wel 9 kinderen tegelijk hoewel er officieel maar 6 posities zijn. Intussen zijn de verpleegkundigen voornamelijk pediatrisch gespecialiseerd, en dr. Gerlant van Berlaer – de huidige verantwoordelijke arts – loopt er stage als assistent. Professor Ramet, die in die tijd 24/7 oproepbaar was voor IZ 12, bouwt een uitgebreid netwerk uit van verwijzende ziekenhuizen en zorgt voor een snelle transportservice voor kritische kinderen: de fameuze “Boule en Bill ziekenwagen” die ook door striptekenaar Jean Roba ‘pediatrisch’ wordt versierd. Ook onder impuls van Professor Ramet, Professor Benatar en Dirk Danschutter wordt de ‘IPICD’ gelanceerd (Interactive Pediatric Intensive Care Day): een primeur, want de APLS en EPLS cursussen bestonden nog niet. Van uit binnen- en buitenland komen artsen en verpleegkundigen naar Brussel voor specifieke hands-on trainingen en een heuse full-scale oefening van een pediatric Mass Casualty Incident, in samenwerking met de Spoedgevallendienst en het Kinderziekenhuis, toen al onder leiding van Professor Yvan Vandenplas.

Prof. Ramet wordt ook nog de eerste voorzitter van de European Board of Paediatrics, Executive Director van de European Academy of Paediatrics, voorzitter van de Belgische Vereniging voor Kindergeneeskunde, de European Society of Paediatric and Neonatal Intensive Care, én hij wordt gelauwerd als “Honorary Fellow of the Royal College of Paediatrics and Child Health”.

In maart 2005 ruilt Professor Ramet het AZ-VUB voor het UZA, waar hij Diensthoofd Pediatrie wordt. Niet veel later krijgt hij gezondheidsproblemen en moet hij noodgedwongen afscheid nemen van wat hij het allerliefste deed: zijn uitgebreide kennis en ervaring delen met kinderartsen in opleiding, streng doch altijd met zijn typerend monkellachje en bijzondere humor. Hij bleef goed op de hoogte van hoe de afdeling IZ 12, die hij steevast zijn “baby” noemde, uitgroeide tot de Paediatric Intensive Care Unit (PICU) van vandaag, intussen flink uit de kinderschoenen gegroeid. Professor Ramet was fan van de grootse bouwplannen voor een vernieuwde en uitgebreide PICU, die vandaag op de tekentafel liggen. Het huidige PICU-team dat zijn grondvesten aan Prof Ramet te danken heeft zal hem hartsgrondig missen, doch nooit kunnen vergeten: nog dagelijks worden anekdotes opgehaald, en zijn stempel op de afdeling blijft vereeuwigd. We hadden hem heel graag uitgenodigd voor de opening van de nieuwe PICU in 2020, maar we zullen zeker nog méér aan hem denken die dag, en alle volgende dagen.

We wensen zijn echtgenote Françoise Ramet, en zijn hele familie veel sterkte toe bij het verwerken van dit verlies.

Gerlant van Berlaer, Dirk Danschutter en het IZ 12 (PICU) team

Doodskaartje

Terug naar overzicht